You are here
Home > Kolumna > Shkruan Dr.Husein Rizai:Nga heshtja e pafillimshmërisë lind mallëngjimi Hyjnor

Shkruan Dr.Husein Rizai:Nga heshtja e pafillimshmërisë lind mallëngjimi Hyjnor

Dr. Husein Rizai

Nga heshtja e pafillimshmërisë lind mallëngjimi Hyjnor

​Pejgamberi, si themeluesi i Islamit dhe i dërguari i shpalljes së Zotit për gjithë njerëzimin, është interpretuesi më i mirë ilibrit të Zotit. Hadithet dhe Sunneti i tij janë, pas Kuranit, burimi më i rëndësishëm i traditës islame. Për ta kuptuar pejgamberinnuk është mjaftueshme të studiohet vetëm këndvështrimi historik, por duhet që t’i tejkalojmë përmasat historike dhe të futemi në botën tejhistorike perreniale, që të krijojmë ekuilibrin e prototipit njerëzorë me dimension metafizik. 

​Jeta shpirtërore e pejgamberit është e fshehur pas natyrës njerëzore, pas detyrimeve të tij si udhëzues i njerëzve dhe lider i bashkësisë. Është funksion i pejgamberit të qenurit jo vetëm guidë shpirtërore, por gjithashtu edhe organizator i një rendi të ri shoqëror me gjithçka, që një funksion i tillë nënkupton. Është pikërisht ky funksion i qenies së tij, që fsheh dimensionin e tij të pastër shpirtërorë nga sytë e jomyslimanëve. Jomyslimanët e kanë kuptuar gjenialitetin e tij politik, oratorinë e tij të lartë, aftësinë e lartë të udhëheqjes, por pak prej tyre kanë kuptuar se si mund të jetë ai drejtuesi shpirtëror dhe fetar dhe se si mund,që jeta e tij të merret si model nga ata të cilët synojnë shenjtërinë. Kjo, është veçanërisht e vërtetë në botën moderne, në të cilën religjioni shihet si i ndarë nga jeta publike dhe ku shumica e njerëzve modernë, e kanë të vështirë ta imagjinojnë se si mund një qenie shpirtërore të përfshihet në aktivitete intensive politike dhe shoqërore.

​Pejgamberi ka marrë pjesë në jetën shoqërore në kuptimin e plotë të fjalës. Ai u martua, ishte një kryefamiljarë, ishte një baba e mbi të gjitha ai ishte një udhëheqës dhe gjykatës, që mori pjesë në shumë luftëra, në të cilat përjetoi sprova të mëdha. Por,pavarësisht nga të gjitha këto veprimtari, zemra e tij mbeti gjithnjë në kënaqësi me hyjnoren, ai vazhdoi së brendshmi të prehej në paqen hyjnore. Në fakt, pjesëmarrja e tij në jetën shoqërore e politike, kishte si synim pikërisht integrimin e kësaj sfere, në qendrën shpirtërore. Pejgamberi, gjithsesi, nuk kultivonte asnjë ambicie politike të kësaj bote. Ai ishte për nga natyra soditës. Para se të zgjidhej si pejgamber atij nuk i pëlqente të merrte pjesë në grumbullimet dhe aktivitetet shoqërore. Ai udhëhoqi një karvan nga Meka për në Siri, duke kaluar përmes heshtjes madhështore të shkretëtirës, “pafundësia” e të cilit i nxit njerëzit drejt meditimit. Shpesh ai kalonte kohë të gjata në shpellën Hira, në vetmi dhe meditim. Ai nuk e shihte veten se ishte për nga natyra një njeri i kësaj dynjaje, apo një nga ata kurejshit të cilët ishin të prirur drejt kërkimit të pushtetit politik, apo të kërkimit të famës shoqërore në rrethet e Mekës, ndonëse ai vinte prej një familjeje fisnike. Në fakt, ishte shumë e vështirë dhe e mundimshme për atë të pranonte barrën e përgjegjësisë së profetësisë, e cila nënkuptonte jo vetëm themelimin e një feje të re, por gjithashtu edhe themelimin e një rendi të ri politiko-shoqëror. Të gjitha burimet tradicionale dëshmojnë mundimet e mëdha, që kaloi profeti duke u përzgjedhur të marrë pjesë në jetën aktive në formën e saj më të lartë. 

​Në këto cilësi, të cilat ai i ka përfaqësuar në formë kaq të lartë, profeti është njëkohësisht prototipi i përsosmërisë njerëzore, shpirtërore dhe qytetëruese, përmes së cilit promovohet përgjegjësia universale si ummet-bashkësi, siç thuhet edhe në Kuran: “Ju jeni popull më i mirë i dalë për njerëzimin……

​Zoti, përmes këtij ajeti, bën një standardizim gjeneral dhe unifikues të vlerave tejkohore dhe tejhapsinore. 

​Standardi i parë përmban: thirrje drejtuar muslimanëve që të jenë pararojë shpirtërore e qytetërimit njerëzor, të cilët i detyron që ta udhëheqin këtë qytetërim njerëzor tashmë të pjekur frymësisht dhe për t’i treguar qytetërimit standardet më shkencore, kulturore dhe qytetëruese të jetës njerëzore. Që të kryejnë këtë mision në mënyrë dinjitoze, muslimanët  duhet të jenë dhe të mbeten në kulmin shkencor, kulturor dhe civilizues të botës, duhet të jenë  “qyteti i ndritur i urtësisë dhe diturisë”, në mënyrë që qytetërimi njerëzor, të dijë se cila rreze e dritës duhet të jetë udhëzuese për jetën e tij.

​Standardi i dytë është se, muslimanët janë kultura dhe qytetërimi i Librit, sepse si një vulosës, Muhamedi a.s., ka sjellë  formën e përkryer të botëkuptimit monoteist, që mbulon çdo aspekt të jetës njerëzore dhe në plotësi është sipas masës së jetës njerëzore, si dhe Muhamedi a.s., muslimanëve, si avangardë e tyre, u ka bërë të qartë se Islami nuk është vetëm një kulturë fetare, por edhe një kulturë shkencore.

​Standardi i tretë është se botëkuptimi fetar islam apo,”vetënjohja galaktike” e qytetërimit njerëzor, e cila vazhdimisht duhet të rritet, zhvillohet dhe të piqet shpirtërisht dhe se një gjë e tillë, nuk është e mundur pa njohuri. Si rrjedhojë, ndërgjegjësimi është vlera e parë e Islamit, nga e cila burojnë të gjitha vlerat tjera. 

​Standardi i katërt është ai, që i Dërguari i Zotit i cili është edhe vula e fundit, pret të ftuarit e Krijuesit në tryezën Kur’anore, sepse ajo solli të gjitha fjalët e Zotit, që do të thotë, në bazë të Logosit gjithëpërfshirës të Zotit, ai përmes gjuhës njerëzore artikuloi botën primordiale të qytetërimit njerëzor.

​Standardi i pestë, i  fundit,  është se muslimanët gjenden në botë, por ende nuk janë  ‘qytetarë të botës’ dhe  se Zoti muslimanët, nuk i bëri vetëm avangardë shpirtërorë, ai i ka bërë ato edhe” qytetarë të botës “.

​Sepse Fjala gjithëpërfshirëse e Zotit, nuk i përshtatet askujt si atij që Zoti e quan qytetari më i mirë i botës, mrekullia më e bukur. Muslimanët janë në botë, por bota ende nuk i pranon ata, përkundrazi, bota i dënon, poshtëron, fyen dhe përndjek. Ata nuk ndikojnë në botën ose nuk flasin me botën. Ata nuk janë ‘subjekt’, ‘personalitet’, “ndërgjegjja e botës”. Ata nuk kishin aftësinë për të arritur praninë në botë me vlerat dhe identitetet e tyre, bota vodhi ‘botën’ e tyre, mbingarkoi gjeografinë e tyre dhe ngriti mure, që muslimanët mos t’i qasen asaj nga askund.

​A munden myslimanët të kthehen në “shtëpitë e tyre”, në qytetin e tyre të lindjes dhe në vendin e tyre, ashtu si Pejgamberiynë u kthye në qytetin e tij, është një pyetje për të gjithë? Unë mendoj se do të ishte mirë, që ne të ktheheshim në “shtëpitë tona”, por shtëpia nuk ekziston deri sa të rikthehet shkalla e vlerave në personalitetin tonë, që u rrit me gjeneratat më të shkëlqyera muslimane dhe se njohja, detyrimisht duhet të jetë segmenti kryesor për rikthimin tonë në arenën qytetëruese, me të cilën do të kemi mundësi që të prezantojmë dhe të reflektojmë primordialitetin e pejgamberit tonë të dashur. 

​Ditëlindja e Muhamedit a.s., është mundësia më e mirë, për t’i kujtuar këto standarde dhe mënyrën se si ato zbatohen nëpërmjet traditës dhe ortopraktikës pejgamberiane.

Artikuj të ngjajshëm

error: